عشق با زینب تبانی کرده است

وبلاگ " دانش آموزی نمین " نوشت :


 

السلام علیک یا زینب الکبری بنت امیر المومنین سلام الله علیهم اجمعین.

عشق با زینب تبانی کرده است

رنگ گل را ارغوانی کرده است

هست کیش رهبریت کیش او

صبرزانومی زند در پیش او

شهادت حضرت زینب کبری(س)ام المصائب برعموم مسلمین تسلیت باد

ولادت حضرت زینب(س) مبارک

وبلاگ " فاطمه حکم آبادی "نوشت :

السَّلامُ علیکِ یا بِنتَ أَمیرِ المؤمِنین السَّلامُ علیکِ یا بِنتَ سَیِّدِ الوَصِیّین

 

السلام علیک یا زینب الکبری(سلام الله علیها)


 

سلام بر تو که آفتاب چشمان فاطمه (علیها السلام)، در نگاهت بود و هِیمَنه علی (علیه السلام)، در وجودت.

 

مهربانی ات، تار و پود حسین (علیه السلام) را خواهری می کرد؛ آنچنان که تاریخ

گواهی می دهد صفحات درخشان خواهرانگی ات را.


تو از آینه ها و حوالی معطر یاس ها آمده ای.


نشانه هایت، صلابت کوه ها را دارد.


پیشانی بلندت را مهتاب سجده می برد و رودها، جاری حضورت را در سرزمین عفت و

پاک دامنی، شهادت می دهند. قبله بهاری مان، وامدار نفس های معطر توست.

 

 

وقتی که پلک گشودی، خورشیدِ پنجمین روز بهارانه ماه جمادی الاول، از افق نگاه بی

کرانه تو طلوع کرد. گل لبخندت بر دامن نجابت زهرا شکفت و نوروزِ لحظه های

صبوری، در تقویم آفرینش آغاز شد. هستی، سوره آفرینش تو را با روایت صبر تلاوت


کرد.

 

میلادت شوقی بهارانه در رگ های خاک دوانید و تبسم نمکینت لب های روزگار را با خنده آشتی داد. صدای گریه ات در هلهله آسمانیان و دست افشانی زمینیان پیچید و ترانه شادی آفرید. عطر بهشتی نفست، مشام کوچه های مدینه را غرق اقاقی های بهشتی کرد. قدوم کوچک و مبارکت شادی آفرین بیت المقدس عشق علی و زهرا شد...


دکلمه زیبا در ادامه مطلب...

 


السَّلامُ علیکِ یا بِنتَ أَمیرِ المؤمِنین السَّلامُ علیکِ یا بِنتَ سَیِّدِ الوَصِیّینَ

 

السلام علیک یا زینب الکبری(سلام الله علیها)

 

 

 

سلام بر تو که آفتاب چشمان فاطمه (علیها السلام)، در نگاهت بود و هِیمَنه علی (علیه السلام)، در وجودت.

 

مهربانی ات، تار و پود حسین (علیه السلام) را خواهری می کرد؛ آنچنان که تاریخ

گواهی می دهد صفحات درخشان خواهرانگی ات را.

 
تو از آینه ها و حوالی معطر یاس ها آمده ای.

 
نشانه هایت، صلابت کوه ها را دارد.


پیشانی بلندت را مهتاب سجده می برد و رودها، جاری حضورت را در سرزمین عفت و پاک

دامنی، شهادت می دهند. قبله بهاری مان، وامدار نفس های معطر توست.

 

 

 

وقتی که پلک گشودی، خورشیدِ پنجمین روز بهارانه ماه جمادی الاول، از افق نگاه بی

کرانه تو طلوع کرد. گل لبخندت بر دامن نجابت زهرا شکفت و نوروزِ لحظه های

صبوری، در تقویم آفرینش آغاز شد. هستی، سوره آفرینش تو را با روایت صبر تلاوت کرد.

 

میلادت شوقی بهارانه در رگ های خاک دوانید و تبسم نمکینت لب های روزگار را با خنده آشتی داد. صدای گریه ات در هلهله آسمانیان و دست افشانی زمینیان پیچید و ترانه شادی آفرید. عطر بهشتی نفست، مشام کوچه های مدینه را غرق اقاقی های بهشتی کرد. قدوم کوچک و مبارکت شادی آفرین بیت المقدس عشق علی و زهرا شد.

دیدگان خویش را که گشودی، زهره و ناهید در اندرون آبی حیدر و زهرای پاک درخشید

و الماس های سیرت و صورت آن دو تابناک، بی دریغ بر همگان تابید



خوش آمدی، ای امید حیدر و آرزوی مادر!



... و باز امیرالمؤمنین علی علیه السلام، در انتظار پیام آور خورشید ماند؛ برای

نامگذاری افلاکی این فرشته آدمیزاده.



رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم که آمد، دختر ماه را به آغوش پرنیانی اش سپردند

و باز پیامبر خورشید، در انتظار امین وحی خدا، جبرائیل... .





جبراییل که بر پیامبر لبخند نازل شد، عرض کرد: نام این زیور حبل المتین را «زینب»

بگذار!

 زینبی که زینت پدر، بهشت مادر، آبی بی کرانِ حسن و شریک غم های حسین است

 


رسول عشق تو را به بانوی عشق و ایثار حضرت خدیجه (سلام الله علیها) شبیه کرد واحترام

بر تو را واجب گردانید و این گونه تو به رسالت عشق و ایثار بر کاروان اهل بیت معبوث شدی


خوش آمدی ای بانوی آیینه، ای سرو سپید، ای پرستار!

تو که آمدی، دل اندوهگین بشیر رحمت، از اندوه زخم های حسین، سرخ بود، امّا آبی شد.



تو که آمدی، عبداللّه جعفر طیّار، در طواف ضریح چشم های تو شفا گرفت.


تو الهه صبری و خداوند اولین غزل شکیبایی را با ترنم آیه «ان اللّه مع الصابرین» در وجود نازنین تو تلاوت کرد


نامت را باید این گونه سرود: زینب یعنی تبلور صبرِ علی و تجسم عصمت فاطمه. زینب یعنی،

زینت شب های بی کسی و تنهایی و بی زهرایی پدر. زینب یعنی مرحم زخم های سینه مادر.

زینب یعنی سنگ صبور غربت و مظلومیت حسن. زینب یعنی خطبه گویای رشادت و حقانیت

حسین. زینب یعنی زهرایی که سقیفه خون بارش کربلا آفرین شد. زینب یعنی پرستار زخم های

عاشورایی. زینب یعنی آغوش پناه کبوتران پر و بال سوخته کربلایی. زینب یعنی زن، اسوه،

وقار، شکیبایی، عصمت، نجابت، شجاعت. زینب یعنی وصف تمام خوبی ها تا بی نهایت


 

زینب ز قیام خود به دین داد حیات

وز خطبه او یافته اسلام نجات

بر شیر زن بیشه توحید درود

بر فخر زنان زینب کبری صلوات

 

 

 

حضرت زینب (س) آموزگار حیا و پاکدامنى

وبلاگ " پنج گنج " نوشت :

زینب نام آشنایى است که دور آن را هاله‏اى از اوصاف نیک و برتر احاطه نموده است. صبر زینب (س) زبانزد دوست و دشمن است؛ و آسمانیان نیز با آن آشنا چرا که «عَجِبَت مِن صَبرِکَ مَلائِکَةُ السَّماءِ؛ از صبر زینب ملائکه آسمانى
به تعجب آمدند.» وفاى زینب نیز بر کسى پوشیده نیست، چرا که او بود که با تحمّل رنج آورترین حادثه‏ها، و دادن جوانان خویش وفاى خود را به برادر و امام خویش ثابت نمود.
دانش و بصیرت زینب (س) هم براى همه مشهود است چرا که با بصیرت او و خطبه‏ ها و پیام‏هاى او بود که انقلاب کربلا تا درون کاخ یزید در شام پیشرفت و یزید و ابن زیاد رابه زانو در آورد.
و تدبیر او بود که کاروان اسرا را با سربلندى به مدینه رساند، و در طول اسارت عزّت و سربلندى را، عبادت و عرفان را، حیا و عفّت و پاکدامنى و نجابت را به نمایش گذاشت و... حقاً که زینب، زینت پدرش امیرمؤمنان (علیه السلام) مى‏باشد با این همه فضیلت:
دو عالم بر على نازد، على بر همسرش نازد
على و همسرش زهرا(س) به زینب دخترش نازد
در این مقال برآنیم گوشه‏ هایى از حیا، عفت و پاکدامنى زینب را به تصویر کشیم و ره توشه گرانبهایى براى بانوانى که مى‏خواهند زینب گونه زندگى کنند و به افتخار و سربلندى ابدى برسند، مهیا سازیم. 
ضرورت بحث حیا امروزه در سرتاسر جهان، مخصوصاً کشورهاى اسلامى و على‏ الخصوص جامعه تشیّع، تلاش استعمارگران و مهاجمان فرهنگى برآن است که حیا و عفّت بانوان را نشانه روند و جامعه را از این راه به بى‏ دینى سوق دهند و در نتیجه آن به مطامع شیطانى خود برسند، چرا که آن‏ها به خوبى یافته ‏اند اگر دین و مذهب تشیّع را بخواهند نابود کنند. باید حیا، عفت و پاکدامنى را از بین ببرند. هرگاه از جامعه حیا رخت بر بست و عفت در آن لگدکوب شد، دین هم بساط خویش را جمع خواهد کرد.

على (علیه‏السلام) به زیبایى مى‏فرماید: «اَحسَنُ مَلابِس الدِّینِ اَلحَیاءُ ؛ نیکوترین لباس دین حیا است.»؛

امام صادق (ع) فرمود: «لاایمانَ لِمَن لاحَیاءَ لَهُ ؛ایمانى نیست براى آن کسى که حیا ندارد.»(۲)

و امام باقر (ع) فرمود: «اَلحَیاءُ وَ الاِیمان مَقرُونانِ فى قَرنٍ فَاِذا ذَهَبَ اَحَدَهُما تَبَعهُ صاحِبهُ ؛حیا و ایمان با هم بر یک شاخه قرار گرفته‏اند، پس هرگاه یکى از آن دو برود، دیگرى نیز از او تبعیت مى‏کند.» و زیباتر از همه،

امام حسین (ع) ـ آن کسى که زینب (س)، حیا را از مکتب او آموخت ـ فرمود: «لا حَیاءَ لِمَن لادِینَ لَهُ ؛ آن که دین ندارد، حیاء هم ندارد.» از روایات فوق به خوبى استفاده مى شود که بین ماندگارى دین در جامعه و وجود حیا، رابطه تنگاتنگى وجود دارد. مهاجمان فرهنگى، بخوبى این رابطه و ملازمه را دریافته‏اند از این رو صهیونیست معروف «نتانیاهو» این گونه القاء مى‏ کند که «برنامه ‏هاى ماهواره‏اى به مثابه یک نیروى شورشى بسیار مؤثر عمل مى‏ کنند،  ادامه مطلب ...

زینب جان!شرمنده ایم

وبلاگ " پله پله تا خدا " نوشت :

 

زینب جان!شرمنده ایم که بهای حسینی شدن ما "بی حسین" شدن تو بود،

و شرمنده تر آنکه تو بی حسین شدی و ما حسینی نشدیم.